Chapter 25

ஆர்யனுக்கு அவனை சுற்றி இருந்த உலகம் அனைத்தும் மறைந்து போனது, அவனது கவனத்தில் இருந்த ஒரே விஷயம், சஞ்சு மட்டும் தான். அவள் தரையில் அசைவற்று கிடந்தாள், அவளுடைய தலையில் இருந்து  இரத்தம் வழிந்தது, அவளுடைய தோல் வெளிறியிருந்தது. அந்தக் காட்சியைக் கண்டு ஆர்யனின் இதயம் படபடத்தது, ஒரு நொடியைக் கூட வீணாக்காமல், குனிந்து அவளைத் தன் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டான்.

“சஞ்சு…பேபி, என்ன பாரு” என்று கிசுகிசுத்த ஆர்யனின் குரல் நடுங்கியது. “கண்ணைத் திற, தயவு செஞ்சு … சஞ்சு, என்ன ஒரு முறை பாரு. ப்ளீஸ் … என்ன இப்படி தவிக்க விடாதடி ” என்று ஆர்யன் கதறினான். அதற்குள் வேகமாக காரை ஒட்டி வந்த ரஞ்சித், காரின் கதவை திறந்து, ” சார், சீக்கிரம் ஏறுங்க ” என்று சொன்னான்.

ஆர்யன் சஞ்சுவை மடியில் வைத்துக்கொண்டு பின் சீட்டில் ஏறி அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான். அவனது பிளேசர் ஏற்கனவே அவளது ரத்தத்தால் நனைந்திருந்தது.

“ரஞ்சித்! சீக்கிரம் ஓட்டு!” என்று கண்களில் கண்ணீர் வழிய கத்தினான்.

” எவ்ளோ வேகமா போக முடியுமோ அவ்ளோ வேகமா போறேன் சார். நாம கொஞ்ச நேரத்துல ஹாஸ்பிடல் போயிடலாம், ப்ளீஸ், தைரியமா இருங்க” என்று ரியர் வியூ கண்ணாடியை ஈரமான கண்களால் பார்த்தபடி சொன்னான் ரஞ்சித். ஆர்யனை இப்படி அவன் பார்த்ததே இல்லை – ஆர்யன் அத்தனை பலவீனமாக, நொறுங்கிப் போயிருந்தான்.

சில நிமிடங்களில், அவர்கள் அருகிலுள்ள மல்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையை அடைந்தனர். செவிலியர்கள் ஸ்ட்ரெச்சருடன் விரைந்தனர், சஞ்சு உடனடியாக ஐ.சி.யுவிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டாள். ஆர்யன் அவளை பின்தொடர முயன்றான், ஆனால் மருத்துவர்கள் அவரை வாசலிலேயே தடுத்து நிறுத்தினர்.

“ரஞ்சித், நம்ம ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து டாக்டர வர சொல்லு, எனக்கு அவங்க இங்க இப்போவே வரணும் “ என்று சொன்ன ஆர்யனின் குரல் கரகரப்பாக இருந்தது. அவன் உத்தரவை கேட்ட  ரஞ்சித், ” சார், நான் ஏற்கனவே அவங்க கிட்ட சொல்லிட்டேன். நம்ம கார்ட்ஸ் அவங்கள இங்க கூட்டிட்டு வராங்க. எந்த நிமிஷமும்  அவங்க இங்க இருப்பாங்க “ என்று கூறினான்.

ஆர்யன் விரக்தியில் அவன் தலைமுடியை கோதியபடி நடந்து கொண்டிருந்தான். வழக்கமாக அமைதியாக கணக்குப் போடும் அவனது கண்கள் இப்போது சிவந்து கண்ணாடி போன்று காணப்பட்டன. அவனுடைய சக்தி வாய்ந்த இருப்பு இப்போது பயத்தால் முற்றிலும் உடைந்து போன ஒரு மனிதனாக மாற்றிவிட்டது.

ஆர்யன் குனிந்து தன் பிளேசரைப் பார்த்த போது அவளது இரத்தம் எல்லாமே அவன் மீதே இருந்தது. துணியை இறுக்கிய போது அவன் விரல்கள் நடுங்கின.

“ஒவ்வொரு முறையும்… ஒவ்வொரு முறையும் நான் உன்ன பாதுகாக்க முயற்சிக்கும் போது, நான் தோற்று போறேன். சஞ்சனா, இன்னைக்கு உனக்கு ஏதாவது ஆகியிருந்தா நான்  என்ன செய்வேன் ? நான் எப்படி வாழ்வேன்? என்னால நீ இல்லாம இருக்க முடியாதுடி. நான் உன் கூடவே செத்து போயிடுவேன். அது தான் உண்ம, நீ என் பக்கத்துல இல்லாம என்னால சரியா மூச்சு விடக் கூட முடியாது.” என்று ஆர்யன் தன் மனதில் நொந்து, பயந்து புலம்பினான்.

விரைவில், ஆர்யனின் மருத்துவர்கள் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். ரஞ்சித் அவர்களை ஐ.சி.யுவிற்கு அழைத்துச் சென்றான். ஆர்யனின் நற்பெயரையும் செல்வாக்கையும் கருத்தில் கொண்டு, அந்த மருத்துவமனை டீன் எந்த ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கவில்லை.

ரஞ்சித்தும் பொறுமையாக காணப்பட்டாலும் உண்மையில் நிலைகுலைந்து போனான். அவன் எப்போதும் ஆரியனை வலிமையானவனாக, எதிலும், எதற்கும்  விட்டுக்கொடுக்காதவனாக, வெல்ல முடியாதவனாகப் பார்த்தான். ஆனால் இப்போது… இப்போது அவன் ஐ.சி.யுவுக்கு வெளியே உதவியற்றவனாக நின்று, உணர்ச்சிகளில் மூழ்கி நின்றான்.

ஆர்யனின் தோளில் கை போட்டு “சார்” என்று மெதுவாகச் அழைத்த  ரஞ்சித், “ப்ளீஸ்… அமைதியா இருக்க முயற்சி செய்யுங்க. சஞ்சனாவுக்கு ஒன்னும் ஆகாது. அவங்க உங்க கிட்ட திரும்பி வருவாங்க. அவங்க  ரொம்ப தைரியமானவங்க சார். அப்படியே உங்கள மாதிரி “ என்று சொல்லி ஆறுதலும், தைரியமும் கூறினான்.

ரஞ்சித்தின் வார்த்தையை கேட்டு ஆர்யன் பதில் சொல்லவில்லை, ஒரு சிறிய தலையசைப்பை மட்டும் கொடுத்தான், அவன் கண்கள் ஐ.சி.யூ கதவுகளில் மேல் மட்டுமே இருந்தது. காலம் ஒரு கொடூரமான எதிரியைப் போல ஒவ்வொரு நொடியையும் இழுத்துச் சென்றது. ஆர்யனுக்கு ஒரு யுகம் கடந்து போனது போல இருந்த பிறகு கதவுகள் திறந்தன.

தலைமை டாக்டர் கையுறைகளைக் கழற்றியபடி வெளியே வந்தார். “சார்… நீங்க இப்ப நிம்மதியா, தைரியமா இருக்கலாம் . கவலைப்படத் தேவையில்லை” என்றார்.

டாக்டர் சொன்னதை கேட்ட ஆர்யன் அவசரமாக முன்னால் சென்று, “அவ தலையில ரத்தம் வழிஞ்சுது, நல்லா  செக் பண்ணீங்களா ? “ என்று பதற்றத்துடன் கேட்டான். அவன் கவலையை புரிந்து கொண்ட டாக்டர், “ நாங்க முழுமையா ஸ்கேன் பண்ணிட்டோம் சார். அவங்க தலையில பெரிய அதிர்ச்சி எதுவும் இல்ல, இது ஒரு மேலோட்டமான காயம் தான், அதுக்கும் ட்ரீட்மென்ட் கொடுத்தாச்சு. அவங்க இனி நல்லா இருப்பாங்க “ என்று அவனுக்கு உறுதியளித்தார் அதன் பின்னர் சற்று தயங்கியபடி ஆர்யனை பார்த்து ,“ ஆனா அவங்களுக்கு ரொம்ப டென்ஷன் ஆகாதுன்னு நான் முன்னாடியே சொல்லியிருந்தேன். இன்னைக்கு நடந்தது மன அழுத்தம் அப்புறம் டென்ஷன் அதிகம் ஆனதுனால தான் அவங்க மயங்கி விழுந்து இருக்காங்க. அவங்களுக்கு ரெஸ்ட்  தேவை. அவங்க தலையில போட்டு இருக்க கட்டு ஒரு வாரத்துல அகற்றிடலாம்” என்று டாக்டர் சொன்னார்.

ஆரியன் நிம்மதியும் குற்ற உணர்வும் கலந்த ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டான். அதன் பிறகு டாக்டரை பார்த்து, ” சரி இப்போ அவள நம்ம ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போகலாமா?” என்று கேட்க அதற்கு டாக்டர், “ தாராளமா கூட்டிட்டு போகலாம் சார். இப்போ அவங்க மயக்கத்துல இருக்காங்க அதனால ஆம்புலன்ஸ் ஏற்பாடு செய்யலாம், அப்போ தான் இடமாற்றம் செய்யும் பொது அவங்கள நாங்க கண்காணிக்க முடியும் “ என்று சொன்னார்.

” அப்போ உடனே அதுக்கு ஏற்பாடு செய்யுங்க “ என்று டாக்டரிடம் கூறிவிட்டு பின்னர் ரஞ்சித்தை பார்த்து, “ ரஞ்சித் இங்க இருக்க ஹாஸ்பிடல் ரெகார்ட் எல்லாத்துலையும் இருந்து சஞ்சு பெயர் எடுத்துடு. அவ இங்க அட்மிட் பண்ணதுக்கு எந்த ஆதாரமும் இருக்க கூடாது. சஞ்சு இங்க இருந்தது யாருக்கும் தெரிய கூடாது “ என்று ஆர்யன் கூர்மையான, கண்டிப்பான குரலில் சொன்னான். 

“எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்குறேன் சார் “ என்று ரஞ்சித் தலையசைத்தான்.

சில நிமிடங்களில் ஆம்புலன்ஸ் அங்கு வந்தது. ஆர்யன் சஞ்சுவின் அருகில் அமர்ந்து, அவள் கையை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான், ஒரு முறை கூட விடவில்லை. அவன் பார்வை அவள் முகத்தை விட்டு அகலவேயில்லை.

மருத்துவமனையில், மருத்துவரின் லிப்ட் மூலம் விஐபி பிரிவுக்கு சஞ்சு அழைத்து செல்லப்பட்டாள். சஞ்சு அந்த அறையில் பாதுக்காப்பாக மாற்றப்பட்டதும் மருத்துவக் குழு அமைதியாக வெளியேறியது. ஆர்யன் சஞ்சுவின் அருகில் அமர்ந்து தன் கட்டை விரலை மெதுவாக அவள் விரல்களின் மேல் வருடினான்.

” கடவுளுக்கு தான் நன்றி சொல்லணும் சஞ்சு ” என்று கிசுகிசுத்தபடி அருகில் குனிந்தான். “நீ என்ன எவ்ளோ பயமுறுத்திட்ட தெரியுமா  சஞ்சு ? அந்த சில நிமிஷம் என் உயிரே போன மாதிரி இருந்துச்சு.  நீ ஏன் இப்படி பண்ண சஞ்சு ? கொஞ்சம் பொறுமையா இருந்து என் கிட்ட பேசுற அளவுக்கு கூட உனக்கு என் மேல நம்பிக்க இல்லையா ? நீ தான்டி என் உயிர் “ என்று சொல்லிக் கொண்டே  வெளுத்துப் போய் மெளனமாக இருந்த அவளது உருவத்தையும், நெற்றியில் கட்டப்பட்டிருந்த கட்டையும் பார்த்துக் கொண்டே அவள் விரல்களை மென்மையாக முத்தமிட்டான். கண்ணீர் மௌனமாக அவன் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது.

சிறிது நேரத்தில் ரஞ்சித் புதிய சட்டையுடன் திரும்பி வந்தான். ” சார், தயவு செஞ்சு சட்டைய மாத்துங்க. சஞ்சு எழுந்திருக்கும் போது நீங்க  இந்த இரத்த கரையோட இருக்கக் கூடாது.” என்று ரஞ்சித் சொன்னதும், ஆர்யன் ஒன்றும் பேசாமல் தலையசைத்து உடையை மாற்றினான். இரவு மெல்ல மெல்ல வலியுடன் கழிந்தது.

காலையில், ஒரு மெல்லிய சலசலப்பு அமைதியைக் குலைத்தது. சஞ்சு அசைவதைக் கண்ட ஆர்யனின் கண்கள் கலங்கின. அவளது இமைகள் படபடத்து, மெதுவாக, அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

“சஞ்சு…” என்று மெல்ல அழைத்தபடி, ஆர்யன் கண்கள் ஒளிர அவள் பக்கத்தில் விரைந்தான். ” பேபி இப்போ எப்படி இருக்கு ? எனக்கு பைத்தியம் புடிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு இவ்ளோ நேரம். உனக்கு ஏதாவது வலி இருக்கா ? எங்க வலிக்குதுன்னு சொல்லு.” என்று ஆர்யன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். 

சஞ்சு அவனைப் பார்த்தாள், ஆனால் அவள் பேசுவதற்குள் ஒரு நினைவு திரும்பியது – ஆர்யனை ஒரு பெண் கட்டிப்பிடித்த காட்சி. அவள் கண்கள் சட்டென பனித்தன.

சஞ்சுவின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்வதை பார்த்த ஆர்யன் உடனே அவள் கன்னத்தை உள்ளங்கையில் பற்றிக் கொண்டான். ” சஞ்சு? ஏன் அழற ஸ்வீட் ஹார்ட் ? வலிக்குதா மா ? சொல்லு…” என்று அவன் கேட்டான். ஆனால் சஞ்சு தன்  பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள். “மிஸ்டர் சைதன்யா… நான் தனியா இருக்க விரும்புறேன்.” என்று சொன்ன அவள் குரல் உடைந்து போனது. ஆனால் அவள் வார்த்தையை கேட்ட ஆர்யன் உறைந்து போனான்.

அவள் உதடுகளில் அவன் பெயர் – அவனது முழுப்பெயர் – ஒரு கத்தி போல இருந்தது. சமீப நாட்களாக அவள் அவனை அப்படி அழைத்ததே இல்லை. அவன் நெஞ்சு இறுகியது, இதயத்தின் வலி தாங்க முடியாமல் தவித்தான். ஆனால் அவளை மேலும் வற்புறுத்த அவன் விரும்பவில்லை. எனவே கண்ணீரை மறைத்துக் கொண்டு முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான்.

“சரி…நான் கிளம்பறேன். உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா நான் வெளியே இருக்கேன் ” என்று சொல்லிவிட்டு கண்கள் கலங்கியபடி அறையை விட்டு வெளியே சென்றான். ரஞ்சித் வெளியே காத்திருந்தான்.

“ரஞ்சித்” என்று ஆர்யன் வலியை விழுங்கியபடி அழைத்து, ” கௌசல்யா அம்மாவைக் கூப்பிடு. அவங்கள சஞ்சு கூட  தங்கச் சொல்லு. இங்க எல்லாத்தையும் நீ பாத்துக்கோ. ஏதாவது ஆச்சுன்னா உடனே எனக்கு போன் பண்ணு.” என்று சொன்னான் ரஞ்சித் சரி என்று சொன்னதும் மறுவார்த்தை பேசாமல் ஆர்யன் தோள்களை கனக்க, இதயம் துண்டு துண்டாக சிதறிய வலியோடு நடந்தான். ரஞ்சித் கவலை தோய்ந்த கண்களுடன் வார்டை நோக்கித் திரும்பினான். ஆர்யனால் முடியாவிட்டாலும் சஞ்சுவுக்கு ஆதரவாக நிற்க வேண்டும் என்ற தீர்மானத்துடன் உள்ளே நுழைந்தான்.

ரஞ்சித் மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தான், இயந்திரங்களின் அமைதியான ரீங்காரம் அந்த இடத்தை நிரப்பியது. சஞ்சு படுக்கையில் லேசாக அசைந்தாள், அவள் இமைகள் திறந்தன. அவளது அசைவைக் கவனித்த ரஞ்சித் அவளது படுக்கையருகே சென்று, “சஞ்சு… இப்ப எப்படி இருக்க ?” என்று கேட்டவனின் கண்களில் கவலை தெளிவாக தெரிந்தது.  அவனது குரல் மென்மையாகவும் அக்கறையாகவும் இருந்தது.

சஞ்சு மெதுவாக கண் சிமிட்டினாள், ஜன்னல் வழியாக பாய்ந்த காலை வெளிச்சத்திற்கு சரி செய்தாள். ” ஹ்ம்ம்… நான் நல்லா இருக்கேன் ” என்று அவள் குரல் கரகரப்பாக வர ஒரு மெல்லிய தலையசைப்புடன் பதில் சொன்னாள்.

” கேட்கவே நல்லா இருக்கு” என்று லேசாக சிரித்தான் ரஞ்சித். “கௌசல்யா அம்மா இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல இங்க வந்து உங்க கூட இருப்பாங்க. இப்போதைக்கு ரெஸ்ட் எடு.” என்று ரஞ்சித் சொன்னான். 

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே டாக்டர் கையில் கிளிப்போர்டுடன் ஒரு நர்ஸுடன் அறைக்குள் நுழைந்தார்.

” குட் மார்னிங் சஞ்சனா, கவலைப்பட ஒண்ணுமில்ல. இது தலையில ஒரு சின்ன காயம் தான், நீங்க நல்லா குணமடைந்து வரீங்க ” என்று நம்பிக்கையூட்டும் புன்னகையுடன் பேசினார். அவர் வார்த்தையை கேட்டு சஞ்சு தலையசைத்தாள், ஒரு சிறிய சோர்வான புன்னகையை வழங்கி “சரி டாக்டர்.” என்று சொன்னாள்.

” நீங்க முழுக்க முழுக்க ஓய்வுல இருக்கணும்னு நான் பரிந்துரைக்குறேன். இப்போ காலையில ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிட்ட அப்புறம் நர்ஸ் உங்களுக்கு ஒரு ஊசி போடுவாங்க. எதையும் நெனச்சு உங்க மனசுக்கு அழுத்தம் கொடுக்காதீங்க, நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க. சீக்கிரம் நீங்க சரி ஆயிடுவீங்க “ என்று டாக்டர் சொன்னார். அதற்கு சஞ்சு சரி என்று முனங்கினாள்.

டாக்டர் ரஞ்சித்துக்கு இறுதி அறிவுரைகளை வழங்கிவிட்டுக் கிளம்பினார். சிறிது நேரத்தில் கதவு திறந்து கௌசல்யா அம்மாவின் கண்களில் கவலை தெரிந்தது.

“சஞ்சு!” என்று அழைத்தபடி அவள் பக்கத்தில் விரைந்து, “என்ன நடந்தது கண்ணா? கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப பயமா இருந்துச்சு. நீ இன்னும் கவனமாக இருந்திருக்கனும் ” என்று கவலையோடு கூறினார். அதற்கு சஞ்சு ஒரு புன்னகையால் அவளது கவலையை குறைக்க முயன்றாள். “கவலைப்பட ஒண்ணுமில்ல மா. நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். இது ஒரு சின்ன காயம் தான். நான் சீக்கிரம்  சரியாகிவிடுவேன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு ” என்று கூறினாள்.

கௌசல்யா அவள் கன்னத்தை ஆசையோடு கிள்ளினாள். ” இருந்தாலும் எல்லாரையும் பயமுறுத்திட்ட. சரி நான் உனக்கு காலை சாப்பாடு கொண்டு வந்துருக்கேன். நீ சாப்பிடு அப்போ தான் மறுபடியும் தெம்பா இருக்க முடியும் “ என்று கூறினார்.  

ரஞ்சித் அமைதியாக அறையை விட்டு வெளியேறி, இரண்டு பெண்களும் தங்கள் நேரத்தை அனுபவிக்க அனுமதித்தான். கௌசல்யா சஞ்சு புத்துணர்ச்சி பெற உதவினாள், அவள் தலைமுடியை மெதுவாக சீவி, ஒரு தாய் தனது சொந்த மகளுக்கு உணவளிப்பதைப் போல அக்கறையுடன் அவளுக்கு உணவளித்தாள். அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், நர்ஸ் உள்ளே வந்து ஊசி போட்டார். சஞ்சு லேசாக நெளிந்தாலும் மௌனமாக இருந்தாள்.

சில நொடிகளில், மயக்க மருந்து செயல்படத் தொடங்கியது. அவள் மூச்சு வேகம் குறைந்து கண்கள் படபடத்தன. கௌசல்யா போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு நெற்றியில் வழிந்த முடியைக் கோதிவிட்டாள்.

அவள் நிம்மதியாக உறங்குவதைப் பார்த்த ரஞ்சித் எட்டிப் பார்த்தான். போனை எடுத்து ஆர்யனை அழைத்தான்.

” ரஞ்சித்… இப்போ எப்படி இருக்கா ?” என்று ஆர்யன் உடனே தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.

“இப்போ ப்ரேக்பாஸ்ட் சாபிட்டு முடிச்சதும், நர்ஸ் ஊசி போட்டாங்க. சஞ்சு இப்போ தூங்குட்டு இருக்காங்க. டாக்டர் காலையில வந்தாரு, பயப்பட ஒண்ணுமில்ல ஆனா நிறைய ரெஸ்ட் வேணும்னு சொல்லிட்டு போனாரு “ என்று ரஞ்சித்  கூறியதும் சிறிது நேர மௌனம் நிலவியது. அதன் பின்னர் சரி என்று ஆர்யன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.

ரஞ்சித் அழைப்பை துண்டித்ததும், கௌசல்யா அவன் பக்கம் திரும்பி ” ரஞ்சித்… சார் எங்க ?” என்று கேட்டார்.

ரஞ்சித் பேசத் தயங்கினான். உறங்கிக் கொண்டிருந்த சஞ்சுவின் கோலத்தைப் பார்த்துவிட்டு கௌசல்யாவைப் பார்த்தான்.

“சார் இப்படி நான் இதுக்கு முன்னாடி பார்த்ததே இல்லம்மா” என்றான் பெருமூச்சுடன். ” அவர் அழுதாரு….அழுது உடைஞ்சு  போனாரு. சஞ்சு என்ன சொன்னானு தெரியல… ஆனா அவ எழுந்து அவர் கிட்ட  பேசின அப்புறம் அவர் அமைதியா கிளம்பி போயிட்டாரு. அவள என்ன பார்த்துக்க சொன்னாரு .” என்று ரஞ்சித் கவலையுடன் கூறினான்.

ரஞ்சித் சொன்னதை கேட்டு கௌசல்யாவின் முகம் சுருங்கியது. இருவருக்காகவும் அவள் மனம் வலித்தது. “பாவம் மனுஷன். இப்போ தான் ரெண்டு பேரும் ஒன்னா சந்தோஷமா இருக்க ஆரம்பிச்சாங்க. யார் கண்ணு பட்டுச்சோ தெரியல “ என்று கண்ணீருடன் பேசினார். 

“எல்லாம் சரியாயிடும் மா.” என்று சொல்லி ரஞ்சித் நம்பிக்கையோடு தலை அசைத்தான். ” அப்படித் தான் நம்புறேன் ரஞ்சித் “ என்று கௌசல்யாவும் கூறினார்.

” உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைன்னா நான் வெளியில இருக்கேன் ” என்று சொல்லிவிட்டு மௌனமாக வெளியேறினான் ரஞ்சித்.

**********************************************

முன்னோட்டம்:

“ நீ என்ன லவ் பண்றியா ஆர்யன் ?அப்போ ஏன் என் கிட்ட சொல்லல ? நம்ம ரெண்டு பேரும் ஏன் இந்த கண்ணா மூச்சி ஆட்டம் விளையாடிட்டு இருக்கோம் ? நீ இல்லாம என்னால ஒரு வாழ்க்கைய வாழ முடியாது ஆர்யன். நீ என் மனசுல மட்டும் இல்ல, என் உயிருல கலந்து இருக்க, இந்த ஜென்மத்துல என்னால உன்ன விட்டு பிரிய முடியாது. ப்ளீஸ் என்ன மன்னிச்சிடு. நான் உன்ன நிறைய கஷ்ட்டப்படுத்திட்டேன் ஆனாலும் நீ என்ன விட்டு போகவே இல்ல. என்னோட லவ் மொத்தமா உனக்கு தருவேன், உன்ன விட்டு போக மாட்டேன் “